a

efthymiopoulos.eu

  /  STRATEGIC AFFAIRS   /  Απαιτείται Αλλαγή Ιδεολογικής και Γεωπολιτικής Σκακιέρας;

Απαιτείται Αλλαγή Ιδεολογικής και Γεωπολιτικής Σκακιέρας;

Η διερεύνηση και κυρίως η επίλυση των θεμάτων που άπτονται του τομέα των διεθνών σχέσεων, μια ορολογία η οποία μονοπώλησε το δεύτερο μισό του 20ουαιώνα, δεν είναι εύκολο ζήτημα. Πολλοί μελετητές, ακαδημαϊκοί και ερευνητές, αναζήτησαν, αναζητούν και διαμορφώνουν  με νέες μελέτες, νέες προτάσεις και νέα δεδομένα για την αναζήτηση θεμάτων των διεθνών σχέσεων!  Δεδομένα, άλλοτε πηγών πρωτογενών είτε δευτερογενών, τα θέματα αυτά μέσω μελετών όταν διαβαστούν και διερευνηθούν ολοκληρώνουν μια εικόνα η οποία συντάσσεται, ανακοινώνεται και δημοσιεύεται, καθότι και υιοθετείται από επιστήμονες, ειδικούς, επαγγελματίες, πολιτικούς και κυβερνήσεις.

 

Ο τρόπος μετάδοσης, της γνώσης, εξυπηρετεί τον πολλαπλασιασμό και την αντίδραση στις μελέτες αυτές. Μελέτες, οι οποίες άλλες υποστηρίζονται και άλλες κρίνονται αρνητικά. Όμως είναι αποδεχτές από την στιγμή που διαμορφώνουν μια εικόνα, ένα τομέα και αναφέρονται με συγκεκριμένα στοιχεία και κυρίως όταν είναι ενημερωμένες σε τρέχοντα ζητήματα. Μέσω των Μέσων Ενημέρωσης όσο και των τεχνολογικών μέσων, πολλαπλασιάζεται το ποσοστό ανθρώπων που διαβάζουν, αποκομίζουν και  ορίζουν τις νέες αυτές μελέτες.

 

Οι μελέτες σε επίπεδο διεθνών σχέσεων έχουν σκοπό. Σκοπός μεταξύ άλλων είναι η καλύτερη γνώση όσο και η διαμόρφωση γνώμης στο πληθυσμό, ο οποίος αναλογεί σε  6 ½ δισεκατομμύρια  ανθρώπους στον πλανήτη. Όπου ωστόσο όμως δεν διαβάζουν ή ενημερώνονται όλοι, ή δίνεται η δυνατότητα να σπουδάσουν επιστήμες θετικής ή θεωρητικής προσέγγισης. Ωστόσο, κατά τον 21ο αιώνα, οι  μελέτες αυτές πλέον, όταν πολλαπλασιαστούν από τα μέσα μαζικής μετάδοσης, έχουν μεγαλύτερο αντίκτυπο απέναντι σε γεγονότα τα οποία γίνονται ή θα γίνουν ή αναμένεται να γίνουν.

 

Στα γεγονότα που συνέβησαν τα τελευταία χρόνια μεταξύ 2007 και 2011, έχουν διαφοροποιηθεί ορισμένα δεδομένα, αναφορικά με όλα τα προαναφερθέντα στοιχεία, σχετικά με την παραγωγή νέων ιδεών καθώς και διαμόρφωσης πράξεων, που αλλάζουν την γεωστατική και γεωπολιτική σκακιέρα. Αν και σήμερα οι διεθνείς σχέσεις είναι πλέον κλάδος εξειδίκευσης, δεν αποτελεί πλέον μόνο κλάδο πολιτικής γενικής μελέτης και τρόπου προσέλκυσης ενδιαφέροντος και επίλυσης ζητημάτων μεταξύ κρατών.  Οι διεθνείς σχέσεις αποτελούν το γενικότερο κλάδο ο οποίος προσφέρει πλέον,  εξειδίκευση η οποία και διαμορφώνεται λόγω ανώτατης εκπαίδευσης καθώς και ανάγκης περί συναγωνισμού και ανταγωνισμού, αλλά και υιοθετείται πρακτικά από κοινωνίες, καθώς πλέον ζούμε σε μία παγκοσμιοποιημένη κοινωνία. Όπου η μία χώρα τρέχει να προλάβει την άλλη, όπου η γνώση στη μία χώρα, μπορεί να γίνει και τρόπος ζωής της άλλης.

 

Η Εξειδίκευση στο τομέα των διεθνών σχέσεων διαμορφώνεται σε ακόμη πιο συγκεκριμένους κλάδους, προκειμένου στην παραγωγική κοινωνία να μπορέσουμε να μελετήσουμε ορισμένες νέες πτυχές ανάπτυξης και ίσου ανταγωνισμού. Τα στοιχεία αυτά όμως διαφοροποιούνται με γοργούς ρυθμούς, προκειμένου το κάθε κράτος ή η κάθε εθνική κοινωνία να είναι συνολικά ανταγωνιστική.

 

Όταν η κοινωνία αυτή δεν επιτυγχάνει να διαμορφώσει μια πολιτική σταθερής ανάπτυξης μέσω του συστήματος μιας οικουμενικής δημοκρατίας που αντιλαμβάνεται πλέον με οικονομικούς όρους ( το αποτέλεσμα αλλεπάλληλων  ιδεολογικών συγκρούσεων κατά τον 20 αιώνα), τότε η κοινωνία αυτή δεν έχει παρά δύο επιλογές: την αναμόρφωση ή την ανασύνταξη.

 

Και οι δύο ορολογίες είναι αλληλεξαρτώμενες.  Είναι εξίσου αντιφατικές και αλληλοσυγκρουόμενες. Επίσης προέρχονται από την ίδια ρίζα, δηλαδή την προσπάθεια κοινωνικής διεθνούς αποδοχής και ανταγωνισμού, διαμόρφωσης εξωτερικής πολιτικής και οικονομικής εξωτερικής πολιτικής του εμπορικού ισοζυγίου. Ένα ισοζύγιο το οποίο πρακτικά διαμορφώνεται από τα πρώτα εκπαιδευτικά ιδρύματα, τα πρώτα χρόνια, στα οποία αποφασίζουμε που θα σπουδάσουμε. Μετά πια ομάδα ή πια πλευρά θα αντιπροσωπεύσουμε και πια θα υποστηρίξουμε όταν έρθει η ώρα των εκλογών. Καθώς και ποιες εταιρίες θα αντιπροσωπεύσουμε στο βωμό της ανάπτυξης και της οικονομικής και κοινωνικής αποδοχής σε μια δημοκρατία της οικονομίας και της ανάπτυξης.

 

Η πιθανότητα αναμόρφωσης ενός κράτους, αποτέλεσμα μιας συνολικής δυσχέρειας που μετατρέπεται σε ευκαιρία, που ως κοινωνικό μέσο αποτελεί αυτοσκοπό εξέλιξης της κοινωνίας μας, πολιτικής, πολιτισμικής και οικονομικής είναι και ο πραγματικός σκοπός. Αναμορφώνεται ανάλογα με τις ανάγκες της εποχής και διαμορφώνει τους τομείς εργασίας αλλά και συνεργασίας με άλλα κράτη και άλλες εταιρίες, άλλους εταίρους και άλλους κοινωνικούς παράγοντες.  Σε όλα τα επίπεδα κοινωνικής, πολιτικής, οικονομικής εξέλιξης, τα πλαίσια συνεργασίας αναμορφώνονται για να απολαμβάνουν την κοινωνική αποδοχή καθώς και εξελικτική συνέχεια. Άλλο παράδειγμα είναι η κομματική αναμόρφωση των στόχων και των σκοπών όταν αυτά αποτελούν αυτοσκοπό της πολιτικής αρχής, της ιδεολογικής ρίζας του κόμματος, καθώς και ανάγκης για ανανέωση.

 

Η ανασύνταξη, γίνεται συνήθως σε μια περίοδο πολιτικού ή κοινωνικού αδιεξόδου.  Αποτελεί μοντέλο κοινωνικής ανάγκης για ανασυγκρότηση και αναδιοργάνωση του πλαισίου της δημοκρατίας. Μια  δημοκρατία που δεν αποτελεί την πλουραλιστική δημοκρατίας της Αρχαίας Ελλάδας, αλλά μια δημοκρατία δημαγωγική με μέτρα οικονομικά, αντισταθμιστικά και παραγωγικά (παραγωγή= χαμηλή, μεσαία, υψηλή), ώστε να καταστεί ένα κράτος σταθερά αναπτυξιακό και να διαμορφώσει στόχο και σκοπό. Μια δημοκρατία του οποίου μοντέλο αποτελεί το καλύτερο βραχυπρόθεσμο στοιχείο διοίκησης.

 

Σε όλα αυτά τα στοιχεία, ο πόλεμος κατά  Clausewitz, η διπλωματία με άλλα μέσα δηλαδή,  αποτελεί στοιχείο αποτρεπτικό αλλά και στοιχείο ευκαιριακό για όσους θέλουν να μεταδώσουν μήνυμα αλλαγής και μήνυμα για την δημιουργία ή ανασύνταξη της δημοκρατίας. Μια αλλαγή η οποία μπορεί να έχει πολλά αποτελέσματα σε μακροχρόνια επίπεδα και όχι βραχυπρόθεσμα. Κυρίως αρνητικά, διότι η ανθρώπινη πλευρά της ζωής αναφέρει πως η ψυχή του ανθρώπου είναι το μεγαλύτερο αγαθό. Άλλοτε πολιτικά θετικά, διότι επιδιώκεται η ειρήνευση στην μετέπειτα εξέλιξη του πολέμου και ολοκλήρωση ή αποτροπή του πολέμου. Παραδείγματα πολλαπλά: Το τέλος της αποικιοκρατικής πολιτικής των κρατών κυρίως των Ευρωπαϊκών δεν ήταν και ούτε έμεινε αναίμακτο. Η αλλαγή πολιτικής πλεύσης για την πιθανή διαμόρφωση μιας σκακιέρας, ενός οδικού χάρτη ειρήνης για την Μέση Ανατολή, εξίσου, εξακολουθεί να διαμορφώνεται μέσα από το πρίσμα συγκρούσεων, συρράξεων, πολέμου και τέλος πλέον τρομοκρατικών γεγονότων  τα οποία είναι μεθοδευμένα από ομάδες με στόχο αποτρεπτικού χαρακτήρα των υφισταμένων καθεστώτων αλλά και προσπαθειών, όποιων προσπαθειών, για σταθερότητα.

 

Τα δεδομένα αυτά είναι μια πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα και φυσικά δεν αποτελούν μέτρα μελέτης παρά μόνο πραγματικότητας.

 

Η οικονομική αστάθεια από το 2007 μέχρι σήμερα η οποία αναδιαμορφώνεται σε κοινωνική αστάθεια, αποτελεί πρώιμο στοιχείο αναζήτησης λύσης σε μια πιθανή ανάγκη για ανασύνταξης της πολιτικής σε μετεξέλιξη των πλαισίων διοίκησης και λειτουργίας της δημοκρατίας, των εθνικών ευρωπαϊκών κρατών. Τα γεγονότα αυτά, αλλεπάλληλης αναδιαμόρφωσης και συνεχούς αστάθειας, αναφέρει πως  η δημοκρατία πρέπει να ανασυνταχτεί για να επιστρέψει στη δημοφιλή της θετική εικόνα.

 

Παραθέτοντας αυτά σε μια συλλογική υπερεθνική, διεθνή πιθανή σκακιέρα, η οποία μπορεί μόνο να προσδιοριστεί με γεωπολιτικά δεδομένα, δηλαδή μέσω υδάτων, χερσαίων μέτρων όσο και εναέριων χώρων, μέσω τεχνολογικών και υλικών μέσων, καθώς και στοιχείων πρώτων φυσικών υλών, όπου αναζητείται επαναπροσδιορισμός της δημοκρατικής πηγής και ουσίας, μπορούμε να προαναφέρουμε την πιθανότητα να υπάρξει μεταφορά και μετάλλαξη του πόλου ισοζυγίου πηγής διοίκησης και σταθερότητας. Κυρίως, διότι με πραγματιστικά στοιχεία παρατηρούμε ότι το ισοζύγιο σταθερότητας αλλάζει και θεωρητικά πρέπει να αλλάξει. Το τόξο διοίκησης πιθανώς να αλλάξει. Παροδικά θα δημιουργήσει πιθανούς γεωπολιτικούς μνηστήρες, οι οποίοι όμως θα παραμείνουν τελικά μόνο μνηστήρες διαμόρφωσης της τελικής ηγετικής ομάδας του κράτους που θα ηγηθεί .

 

Για το λόγο αυτό, πιθανολογούνται οι αλλεπάλληλες επαναστατικές κινήσεις κοινωνιών-κρατών σε ορισμένες περιοχές της γης, πιθανώς λόγω των φυσικών πρώτων υλών τους, της γεωγραφικής τους θέσης και λόγω των κλιματικών αλλαγών. Οι κινήσεις αυτές πιθανώς να αποτελέσουν ευκαιρία, αναδιαμόρφωσης και επαναπροσέγγισης σχέσεων μεταξύ κρατών, όταν οι ηγέτιδες δυνάμεις ή μνηστήρες για τα επόμενα χρόνια, επιδιώξουν να επισημάνουν την σημαντικότητα του κράτους τους.

 

Μέσα στα πλαίσια αυτά η Ελλάδα καλείται να ανασυντάξει τις κοινωνικές και παραγωγικές δυνάμεις. Να επαναπροσδιορίσει τις κυβερνητικές τις πολιτικές και να επιδιώξει να εξειδικεύσει τις διεθνείς τις σχέσεις. Να επαναπροσδιορίσει μια νέα εξειδικευμένη πολιτική που να δημιουργήσει νέα πλαίσια λειτουργίας και διοίκησης της χώρας που να επιφέρουν θετικό εθνικό αποτέλεσμα. Καθώς, και να δημιουργήσει την πιθανότητα η Ελλάδα να αποτελέσει μνηστήρα εξειδίκευσης πολιτικών ηγετικών προθέσεων για το διεθνές και παγκόσμιο περιβάλλον. Κάτι τέτοιο, είναι ακόμα εφικτό. Ένα τέτοιο εγχείρημα ίσως κρατήσει δεκαετίες…

 

Το παρών άρθρο δημοσιέυτηκε και στη σελίδα του Modern Diplomacy (http://presscode.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=6868:2011-02-02-15-09-52&catid=95:marios-efthymiopoulos&Itemid=378).