a

efthymiopoulos.eu

  /  HOMELAND SECURITY   /  Εν’ Ονόματι του Λαού και της Δημοκρατίας

Εν’ Ονόματι του Λαού και της Δημοκρατίας

Όταν ήμουν μικρός, παρακολούθησα μια παράσταση που έδειχνε τη Δημοκρατία, ως γυναίκα με μπαλωμένα και σκισμένα ρούχα με το χαρακτηριστικό καπέλο της Δημοκρατίας στο κεφάλι, να κρατάει τη σκισμένη Ελληνική Σημαία, μαυρισμένη και ταλαιπωρημένη. Μου έχει μείνει στο νου μέχρι και σήμερα.

 

Επαναφέρω στη μνήμη μου την εικόνα αυτή κάθε φορά που η τραγωδία του Ελληνικού λαού κλιμακώνεται. Έτσι και σήμερα. Δεν θα ξεχάσω όμως ποτέ το βλέμμα της, αλλά και τη στάση της, που έδειχνε πόσο περήφανη και αποφασισμένη είναι.

 

Το ερώτημα όμως εξακολουθεί να με βασανίζει:  Ποιός καταστρέφει τη Δημοκρατίας μας; Υπάρχει Έλπίδα για ένα μέλλον καλύτερο;

 

Ο Ελληνικός λαός είναι κάτι το χειροπιαστό. Η θέλησή του υφαρπαγμένη με ψεύτικα διλήμματα και υποσχέσεις. Εν’ ονόματι της «Δημοκρατίας», ρήμαξαν, ισοπέδωσαν και εξέθρεψαν το έκτρωμα της σημερινής κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας. Παραποίησαν το θέλημα ενός περήφανου λαού, τον οποίο κατέστησαν επαίτη μιας πανίσχυρης και τεχνοκρατικής Ενωμένης Ευρώπης.

 

Ποιός όμως είναι αυτός που δεν οραματίστηκε αυτή την εταιρική, συγγενή ένωση των λαών μιας Ευρώπης την οποία διαμόρφωσε και ενέπνευσε ο λόγος των Αρχαίων προγόνων μας και γαλούχησε μέχρι σήμερα γενιές νέων ανθρώπων, που με τις επιστημονικές και πνευματικές ικανότητές τους ειδοποιούσαν, πλην ματαίως, για τα επικείμενα γεγονότα.

 

Αυτή όμως η διαδικασία, κρατάει χρόνια τώρα και προοδευτικά εξελίσσεται σε καταστροφή.

 

Ποιός είναι αυτός που βλέπει την καταστροφή και θα μπει στον πυρήνα της για να βοηθήσει;

 

Ή πρέπει να είναι τρελός, ή να έχει συμφέρον ή να είναι σε διατεταγμένη υπηρεσία.

 

«Οι Έλληνες παραλογίζονται», λένε. Μα όχι οι Έλληνες θα έλεγα εγώ, αλλά αυτοί που προσπαθούν «να βοηθήσουν» στην σωτηρία του. Οι ταμπέλες που μπαίνουν στο χαρτί πρέπει να είναι γραμμένες με προσοχή. Ο Έλληνας δεν παραλογίζεται. Τα συμφέροντα παραλογίζονται εδώ και δεκαετίες. Και αυτά τα συμφέροντα είναι οικονομικά πρωτίστως, πολιτικά αλλά και εθνικά.

 

Στα χρόνια που πέρασαν και στα γεγονότα που σημάδεψαν την ιστορία της Ελλάδας, ο μικρούλης Έλληνας, ο απλός πολίτης έγινε χωρίς να το θέλει ήρωας. Όμως κανείς ποτέ δεν μίλησε για αυτούς που πρόδωσαν τους ήρωες. Μεταφορικά, σήμερα υπάρχουν ήρωες αλλά και προδότες. Προδότες που βρίσκονται σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής, πνευματικής, πολιτικής και εκπαιδευτικής μας ζωής, πλασμένοι να συμπεριφέρονται όπως τους δίδεται η εντολή.

 

Ποιός φταίει; Και απαντώ: αυτός που προσφέρει το προϊόν, αυτός που το διαφημίζει, ο αποδέκτης του προϊόντος και αυτός που το δοκιμάζει.

 

Αν λοιπόν ο αποδέκτης είναι καλοπροαίρετος, ανησυχεί για τη δοκιμή αλλά και για αυτόν που το δοκιμάζει. Και αν μεν υπάρχει τρόπος δοκιμαζόμενο το προϊόν να ελέγξει την ενέργειά του, καλή ή κακή, τότε η Δημοκρατία δουλεύει. Αν όμως ο δοκιμάζων προορίζεται για πειραματόζωο τότε αυτό καταστρέφεται, ή παραγκωνίζεται, ως ανάπηρος ή ακόμη και αποθνήσκει ως ήρωας του συστήματος.

 

Σκεφτείτε λοιπόν, τι μοντέλο εκπροσωπείτε! Για ποιά Δημοκρατία καλούμαστε να θυσιαστούμε;

 

Με ποιούς εκπροσώπους μας θα προχωρήσουμε;

 

Με τους ίδιους που μας έκαναν παρίες των λαών της Ευρώπης; Με αυτούς που μας κατέστησαν πειραματόζωα της Ευρώπης;

 

Με αυτούς που υφάρπασαν τη θέλησή μας;

 

Με αυτούς που εξακολουθούν μπρος τα μάτια μας να μας κοροϊδεύουν;

 

Υπάρχει άραγε ελπίδα;

 

Βλέποντας τα γεγονότα να εξελίσσονται ραγδαία με πολιτικές παλινδρομήσεις ντρέπομαι για την κατάντια μας. Λυπάμαι για εμάς τους νέους που περιμένουν με ελπίδες το μέλλον τους, και τους στερούν αυτή την Ελπίδα.

 

Πολλοί το είπαν αυτό, μα το κράτησαν προπέτασμα χωρίς να φανερώσουν τις πραγματικές προθέσεις τους και αυτό έγινε αγανάκτηση και ανεξέλεγκτη οργή, που είναι απόρροια του φόβου για το αύριο που δεν έχει ελπίδα αλλά και λόγο. Και ο λόγος είναι μέτρο και ψυχή.

 

Τα όνειρα, τα ιδανικά, οι ελπίδες που μας ενθάρρυναν στο μεγαλείο της ένωσης, φύσης και λόγου, που με αυτόν γράφτηκε ό, τι πέρασε στο παρελθόν, πρέπει να το απορροφήσει ο χρόνος που περνάει μέσα από τις χαμένες ευκαιρίες.

 

Είναι εκπληκτικό το πόσο δύσκολα συλλαμβάνουμε τις καταστάσεις, τις νέες δυνάμεις που αναπτύσσονται στην εποχή μας και τους συσχετισμούς που η τεχνική πρόοδος και η κατάπτωση των αξιών επιβάλλουν.

 

Είναι πρόθυμοι και έτοιμοι οι Έλληνες να θυσιάσουν κάτι από την υλική τους ζωή; Είναι έτοιμοι για αυταπάρνηση; Έχουν την πρόθεση να εγγράψουν υποθήκες δόξας; Μια ολοκληρωτική θυσία έχει πιθανότητες να επηρεάσει την εξουσία, να ακούσει την γνώμη του λαού να συζητήσει εκεί φυσικά όπου θα διατηρήσει τα κεκτημένα. Τότε, η ελεύθερη γνώμη θα επιδράσει στη ζωή μας, τότε θα υπάρχει Δημοκρατία, όταν η κοινή γνώμη θα επηρεάσει αποφασιστικά τη δύναμη αλλά και τη βούληση της εξουσίας.

 

Τα πράγματα είναι ρευστά, επιφανειακά με σκοπό τον εντυπωσιασμό. Και εκεί θα διαπιστώσουμε, ότι λείπει η ουσία της σκέψης και του λόγου. Πρέπει λοιπόν να αλλάξουν τα πράγματα. Τον λόγο τον πλάθει ο λαός, που αυτή την στιγμή τον έχουν αποσβολώσει, τον έχουν τυφλώσει και τον πότισαν με λήθη.

 

Στέρησαν στον Έλληνα που θα ήθελε να δημιουργήσει πρότυπα το δικαίωμα να προωθήσει και να προβάλει τις πράξεις που θα προσδώσουν τον δημόσιο έπαινο.

 

Κάθε τι που προκαλεί γνώση, έμπνευση, περνάει από προσωπικές και ανταγωνιστικές διαθέσεις ορισμένων προσώπων που διακρίνονται για τα πλούτη και όχι από την επάρκειά τους ως πρόσωπα αλλά και σύμβολα που τάχθηκαν στο βωμό του κέρδους.

 

Η σημερινή και νέα γενιά χάνεται στο βωμό των συμφερόντων. Μόχθος συλλογικός, δραστήριος, χρειάζεται για να γίνει πραγματικότητα η ανόρθωση, η πνευματική και υλική που αναμένουμε.

 

Ποιοί είναι οι θεσμοί, οι αρχές, αλλά και ο τρόπος της ζωής μας που θα είναι πηγή έμπνευσης, υλοποίησης, συνδρομής και εδραίωσης της ακμής μας;

 

Ποιοί θα είναι οι ηγέτες που θα εμπνεύσουν και θα αναδείξουν αυτές τις δυνάμεις που κρύβει μέσα του αυτός ο ταλαίπωρος Ελληνικός λαός;

 

Εμείς θα δώσουμε τη λύση ανακαλύπτοντας αυτούς που με ισότητα και δικαιοσύνη ενεργούν ως άτομα και πολίτες. Έχουν προσωπική αξία και πολιτεύονται με πνεύμα ελευθερίας και μεγαλοψυχίας υπερασπιζόμενοι τα δικαιώματα των συμπολιτών τους. Η δύναμή τους να ‘ναι πράξης έργων που θα προβάλουν το μεγαλείο και την προσωπικότητα της φυλής μας.

 

Ποιός όμως θα ‘ναι αυτός που θα αναδείξει αντικειμενικά τον καλύτερο;

 

Πώς θα αξιολογηθεί μια τέτοια πράξη; Και από ποιούς θα κριθεί ο κρίνων;

 

Όπως δημιουργήσαμε την κοινωνία μας, ο κρίνων είναι κατώτερος του κρινόμενου. Και η μεν αμάθεια γεννά «θράσος» η δε σκέψη «ενδοιασμό».

 

Το θράσος ανέστειλε για δεκαετίες την ανάπτυξη και την γνώση που καταρρακώθηκε στο βωμό της πρόσκαιρης απόλαυσης. Τα αποτελέσματα είναι ορατά από όλους μας στην κοινωνία που είναι ο καθρέφτης μας. Για αυτό δεν είμαστε καθόλου περήφανοι.

 

Ποιός είναι αυτός που θα αναφωνήσει «ο Βασιλιάς είναι γυμνός»; Ποιός θα αναφωνήσει ότι «είστε άχρηστοί»; Ποιός θα πει την αλήθεια φωναχτά σε αυτούς που πιστεύουν ότι είναι «ηγέτες», ενώ πάσχουν, υπολείπονται κοροϊδεύουν ασύστολα, κρατώντας τις καρέκλες της εξουσίας;

 

Η αλήθεια πάντα πονάει. Και οι ηγέτες μας δεν θέλουν να ακούνε αλήθειες και είναι πολλοί αυτοί που γύρω τους εξακολουθούν να γυροφέρνονται από κακούς συμβούλους.

 

«Έργα λοιπόν άνδρες»!!

 

Παραιτηθείτε όλοι γιατί όλοι ευθύνεστε για την κατάντια της πατρίδας μας. Ο καθένας από εσάς ευθύνεται και δεν μπορεί να ψηφιστούν από τον Ελληνικό λαό οι ίδιοι που έφεραν τη χώρα στην ίδια κατάσταση.

 

Τα ίδια πρόσωπα παρουσιάζονται και πάλι δίπλα στους αρχηγέτες. Και αν αυτοί που γαλουχήθηκαν στην αγκαλιά της ευμάρειας και του πλούτου δεν γνωρίζουν τον πόνο της φτώχειας και του τρόμου της επιβίωσης, τότε ή πρέπει να την μάθουν με κάθε τρόπο για να απολαύσουν τα αγαθά της εξουσίας ή πρέπει να παραγκωνιστούν από τον Ελληνικό λαό.

 

Δεν υπάρχει άλλη λύση. Διαφορετικά, με μαθηματική ακρίβεια πάμε για την εξαφάνιση της Ελλάδας και του γένους μας. Αφήστε τους λεονταρισμούς τους εγωισμούς και τα προσωπικά σας στην άκρη. Και ας προχωρήσουμε με τη γενναιότητα του Έλληνα να φανούμε την τελευταία στιγμή γενναιόδωροι για τη σωτηρία της πατρίδας. Οι Έλληνες είναι πιο δυνατοί από το πεπρωμένο τους.

 

«Νέα εποχή» για του Έλληνες για τους νέους μας που περιμένουν με αγωνία για το αύριο. Δώστε τους ελπίδα και θέση για τη δημιουργία μιας νέας εποχής για τον τόπο τους.

 

Το μέλλον θα γράψει έτσι τις νέες σελίδες δόξας της καινούργιας Ελλάδας.

 

Το παρών άρθρο δημοσιέυτηκε στη  σελίδα του Strategy International (http://www.strategyinternational.org/index.php/sectors/global-strategiesglobal-diplomacyleadership/77-global-strategies/260-2011-11-04-20-52-27)

Under Construction

This page is still under construction please stay with us...